Say Cheese
IMG_E8268.jpg

Ik werd gebeld door Greenpeace. Of ik even tijd had. Als moderne calculerende wereldburger vroeg ik haar dat even te specifiëren. 5 minuten? 10? Natuurlijk wist zij ook wel dat het toelaatbare aantal minuten dat wij ons oor willen lenen tussen de 3 en 5 minuten ligt, dus enigzins op tempo stak zij van wal.

Dat ik bedankt werd voor mijn support de afgelopen jaren, maar ja, dat het werk nog helemaal niet gedaan is. Dat er nog heel wat battles te gaan zijn en of ik wellicht specifiek ergens heel erg mee begaan was, dan konden ze daar bij een eventuele donatie mee rekening houden.

En ik bedacht mijn ‘note to the self’ van gisteravond: drastisch schrappen in de uitgaven en dus ook mijn goede doelen afromen. Hard maar waar. Ondanks mijn ferm inzetten met: “ik ga niet extra doneren, sterker nog…..” hadden wij een prettig gesprek. Het ging vooral over de plastic -tsunami die overal is en alleen maar lijkt toe te nemen als we niks doen

Ik vertelde dat ik op microniveau bezig was met bijvoorbeeld stoffen zakjes naaien voor mijn groente en fruit. En dat ik bijenwasdoekjes gebruik voor het bewaren van etenswaar in de koelkast. Dat ik ze zelf ga maken en dat ook anderen wil leren in een workshop in de buurt. Blije mevrouw aan de andere kant, maar nog steeds geen donateur erbij.
Tsja….

Nadat ik opgehangen had bedacht ik wat ik wél zou kunnen doen. Van de nieuw bestelde kalenders bij de drukker zou ik een stukkie kunnen doneren aan de goede zaken van Greenpeace. Dát zou ik wél kunnen doen. Het klinkt cheesy, maar alle kleine beetjes helpen en dat trekt mij soms ook over de streep met een aanschaf van iets. Dus bij deze: van elke kalender (die ik een dezer dagen op de website ga zetten) gaat 3 euro naar Greenpeace.

Nou jullie weer

Beatrijs WindComment
Iemand
beatrijs wind

beatrijs wind

Íemand heeft gezien dat mijn fiets niet op slot stond.

Ik kwam aanfietsen bij de HEMA, zag de Straatnieuwsverkoper en besloot een krant van hem te kopen als ik klein geld had. Onder het mom van fiets op slot zetten rommelde ik in mijn tas. Ik vond gelukkig een paar euro. En vergat mijn fiets op slot te zetten.

Íemand zag dat het sleuteltje er nog in zat. Was dat diezelfde iemand die de moeite nam om naar binnen te lopen, bij de HEMAkassameneer een bonnetje te vragen en een pen (‘we hebben alleen een rooie, nou ja, vooruit maar”) en een briefje te schrijven, om een stuk plakband vroeg en dat briefje heel secuur om mijn zadelpen heen heeft geplakt? Het sleuteltje ter bewaring aan de HEMAkassameneer heeft afgegeven.

Íemand heeft dat gedaan…

Íemand heeft gisteren bij de Albert Heijn in Breda zijn kans staan af te wachten. Of kwam net voorbij nadat mijn dochter haar fiets wel op slot had gezet maar niet aan een hek, want: ff naar binnen en over 5 minuten weer terug….

Íemand heeft er geen been in gezien om die fiets op te tillen en met zich mee te nemen, zonder twijfel met een stalen gezicht…..

Twee keer iemand. In dit stukje tekst zou je ze kunnen verwisselen. Waarom zou ik de ene nog net iets liever willen leren kennen dan de andere en wat zegt dat over mij? :-)

Iemand heeft het vermogen zich te verplaatsen in een ander, zijn/haar hart is zo ruim dat er een ander makkelijk bij past. En iemand gaat daar voor het gemak aan voorbij, heeft slechts oog voor de eigen krapte en vindt daar een oplossing voor.

Een merkwaardige dag.

Mocht je een ruim hart hebben en een fiets over, mijn dochter houdt zich aanbevolen… :-)

Beatrijs WindComment
Korte termijn en Lange termijn
Jesse Holweg in DUIC van 16.01.19

Jesse Holweg in DUIC van 16.01.19

Al een tijdje denk ik over dit onderwerp na. Het begon met iets dat me opviel toen ik aan het werk was achter de bar. Ik schreef er een stukje over en zette het even opzij.

Nu zijn er nieuwe impulsen en heb ik toch zin om erover te posten. Eerst dat stukje dus…

“Ik bereid me voor op het draaien van de bar. Er zijn nog wat mensen aanwezig van de vorige activiteit, een jubileumcongres van een organisatie. Vrolijke mensen in plukjes bijeen staan enthousiast na te praten met een glas in de hand. Volop schalen met heerlijke hapjes en alle ballonnen nog fier overeind.

Tegen het eind gaan er energieke jongedames in de weer om de boel op te ruimen. Ballonnen losknippen en flesjes water opruimen.

Ik zie een interessant fenomeen. Er zijn heel wat halfgevulde flesjes water over. Stress bij de opruimploeg. Hoe los je dit op?

En ik zie in het klein hoe dit in het groot voor die gigantische problemen zorgt.

Er waren speciale flesjes besteld met een pakkende kreet die iets zei over het thema van de dag en de aard van de organisatie.

Daar kan je dus na die dag eigenlijk niks meer mee.

En je wil het opruimen, weg, weg, weg, dus ik zie een dame een stuk of wat halflege flesjes in de vuilnisbak donderen. Kan je nagaan hoe blij de schoonmaker straks is met een zwemmende vuilniszak.

Ik maak haar attent op deze niet heel handige keuze en bied aan om ze open te schroeven en leeg te gooien.

Ik word verdrietig van de kortzichtigheid die zorgt voor een opeenvolging van extra rotzooi op meerdere fronten. Zoveel intelligente mensen bij elkaar, en dan zulke kortetermijnoplossingen zoeken.

Stel je voor dat de organisatie had gekozen voor Doppers! Zelfgevuld met heerlijk kraanwater, zomaar voor het grijpen aan de bar en bij de wasbak...

En dat iedereen zijn eigen Dopper aan het eind van de dag zelf mee naar huis zou nemen zodat we geen bak vol plastic afval hebben.

Dat de opruimdames daardoor niet met dit extra gecreëerde probleem aan de slag moesten.

En dat er ook nog eens tevreden mensen naar huis gingen met een eigen flesje dat ze tot in lengte van dagen kunnen gebruiken voor dat fantastische nederlandse kraanwater!” (Ik heb geen aandelen in Dopper)

Tot zover dat stukje

Op een ander vlak was ik ook bezig met al die vrachten vol plastic die er maar doorheen gaan bij de groente- en fruit afdeling. Dat zou toch ook anders kunnen? Behalve je eigen boodschappentasje zou je misschien je eigen katoenen groente- en fruitzakjes mee kunnen nemen. Leegwapperen en hoppa, weer klaar voor gebruik. Dit verzin ik niet. Dat is allang door anderen gedaan. Maar het uitvoeren, dat is wat anders.

Met de mensen van het Repaircafé Zuilen heb ik min of meer afgesproken om de volgende keer (dat is dus op 9 februari) om beschikbaar te zijn met een naaimachine en wat eigen stofjes. Wie wil komt meedoen en ook zakjes naaien voor je eigen fruit- en groenteboodschappen. Neem je eigen favoriete stofjes mee en we maken er iets moois van. En ja, natuurlijk vallen er allerlei bezwaren te verzinnen. Maar voordelen zijn er zeker ook. Weeg af en wie weet zie ik je op de ochtend van de 9e februari in het Buurthuis in de St. Ludgerusstraat

Beatrijs WindComment
Trots en schaamte
Hubble.jpg

Al dagen loop ik te dralen. Durf ik het nou op te schrijven of niet?

Dat ik in november voor het eerst in ik-weet-niet-hoe-lang mijn maandinkomen met mijn eigen werk in de kunst verdiend heb. Dat ik daar gloeiend van trots en kneiterdankbaar voor ben. Man, ik had het wel van de daken willen schreeuwen! Ben ik trots omdat ik iets doe dat ik niet voor mogelijk had gehouden?

Daar wordt een heel pijnlijk punt geraakt. Met al m’n bravoure en al die stoerdoenerij de hele tijd, stiekem zelf niet geloven dat het echt mogelijk is.

En meteen is daar ook de schaamte. Wát jij… zegt de schaamte. Jíj?!!!

Komen trots en schaamte voort uit zelfkennis? Of uit het gebrek daaraan?

Toen ik 10 jaar geleden in dit huis kwam wonen na m’n scheiding heb ik een geheime wensenlijst opgehangen in de meterkast. En af en toe ging ik ernaar kijken. Of er al íets werkelijkheid geworden was..

Een van die wensen was mijn kinderen te zien groeien en bloeien. En hoewel ik niet alle details in hun leven ken denk ik dat ze opgegroeid zijn tot liefhebbende, verantwoordelijke, fijne mensen.

En een van de laatste die nu dichterbij de werkelijkheid komt is die gaat over financiële onafhankelijkheid. Eén zwaluw maakt nog geen zomer. En één maand zegt niks. En toch zegt ze genoeg….ik heb de ban doorbroken.

Beatrijs Wind Comment
Dat k,k,k,k-woord. Kwetsbaarheid
 
KNJJ2389.JPG

Gemene deler van de afgelopen dagen. Vrijdagochtend werd ik wakker met een moker in mijn gezicht. “Ga jij maar even liggen”, zei-die “en denk maar niet dat er vandaag nog iets te plannen valt.” Ik sputterde nog even tegen en ging toen toch maar tegen de vlakte.

Liggen in het donker, wachten tot het nog donkerder wordt en je dat rare masker van je gezicht kunt halen. ‘N keer je maag omkeren. Enfin, een lange lange dag en dan nog de nacht.

Volgende dag voorzichtig opgekrabbeld. Kléin beetje eten, beetje lopen, beetje rommelen, proberen nog wat te werken om de ‘verloren dag teniet te doen. Vergeefse moeite natuurlijk. Maar toch, een beetje opvrolijken. Krijg ik ineens bericht of ik naar de o zo verlangde voorstelling wil. Ik ben nog wiebelig en ik weet dat deze performance geen ‘picknick’ gaat wezen, maar toch: je zegt geen nee tegen Adelheid en consorten van De Thuislozen

En daar werd ik tegen mijn stoel aangekletterd door een overdonderende voorstelling over verslaving, geen dak boven je hoofd hebben, geen veiligheid weten, zelfs niemand hebben om mee naar de verdommenis te gaan. Er was een moment waarin zich alle heftigheid en vuur samenbalde. Een speelster schreeuwde of er dan níemand was die haar even kon vasthouden. Ik was zó aangedaan dat ik naar voren liep en haar heb omarmd, en vastgehouden. Tienduizend dingen gingen door me heen:

” dit kan niet!…, gaat er dan niemand?…., o nee, ze denken vast dat ik dom ben…., ja maar, dit is gewoon niet te harden!……

Ja, kwetsbaarheid ja, dat was wel het woord. De hele zaal was muisstil, aangeraakt en ik dacht: “iedereen weet nu wat-ie moet doen behalve ik.

Ik ben een mens met twee armen en dit is nu wat ik doe. That’s it”

Wanneer verandert kwetsbaarheid in kracht? En andersom? Wat doe je als je echt op je eigen koers moet vertrouwen? Wie ben je dan?

En vandaag werd ik meegesleept door vriendin Marlies naar een prachtige dag in de Theaterloods bij Radio Kootwijk. Er was theater, muziek, verhalen, een wetenschappelijke oratie-rehearsel en een inspirerend verhaal van twee mensen die hun levenswerk maken van het begeleiden van jonge mensen in het volwassen worden. Mountain Child Care. Op zo’n manier dat hun kwetsbaarheid een sieraad blijft, hun eigenzinnigheid hun kracht is, en ze toegerust zijn voor hún werk in de wereld.

Hoe krachtig en hoe kwetsbaar is dat?

 
Beatrijs Wind Comments
Voorpret
Ken U Zelve

Gisteravond nog de laatste hand gelegd aan wat er af moest. Het waren allerlei heel verschillende karweitjes. Nog wat lijmen wat losgegaan was, tekstjes printen. “Moet er nog een extra kaartje bij voor de informatie? Toch maar doen dan. En waar is dat mooie touw nou gebleven?”

Het getrut en gefrut deed me bijna vergeten hoe zeer ik hou van deze fase. De fase van de echte voorpret. Het is bíjna af, het eindresultaat is in zicht en ik heb er verdomd veel plezier in gehad om het te maken. Ik hoop dat de reactie zal zijn wat ik beoog, maar als ik zelf af en toe in de lach schiet zal dat wel goed komen. En wellicht ook niet voor iedereen, maar ook dat is ok.

Het juiste woord hiervoor is verkneukelen. Ik denk dat dat woord als geen ander voor mij past in deze tijd. Het naar binnen keren, verlangen naar een warm huis. En in dat huis lekker zitten maken, prutsen, om straks, tijdens een of ander samenzijn, aan een ander te geven.

En dat is weer een geschenk aan mezelf. Alle plezier dat daar in gaat zitten, dat zorgvuldig componeren van iets waarmee ik een ander hoop te verrassen, daar kan geen Black Friday tegenop hoor….

Wil je zien waaróver ik me verkneukelde? Kom dan naar Deining in de Kas waar dit weekend allerlei moois en bezields te vinden is op de Etsy markt.

Beatrijs WindComment
Teleurstelling en succes
lamp.JPG

Gisteren zou ik een huiskamerconcert hebben. Met een fantastische pianist en ik had al heerlijke hapjes in gedachten.

Maar ik had maar een handvol aanmeldingen. En een te klein groepje wilden de pianist en ik niet. Dus moest ik afzeggen. En wat gebeuren er dan een boel verschillende dingen.

Eerst de hoop dat er toch nog wat bijkomt, ook al is de deadline verstreken. ‘Vooruit’, denk ik dan, ‘aléh dan, misschien gaat het toch nog lukken’. Maar dan toch het moment om die paar mensen af te bellen, uitleggen en zeggen dat er nóg een moment komt.

Waarom kost het me zo’n moeite om dit te schrijven? Omdat het even niet past in de facebook-vrolijkheid die ik daarstraks weer zag voorbijtrekken? Omdat ik niet graag toegeef dat er iets niet lukt? Omdat ik -tegen beter weten in- het me toch stiekem aantrek en in de modus “had ik niet beter toch… of had ik nog meer moeten doen“ terecht kom?

In de compassietraining komt voorbij hoe belangrijk het is om te blijven bij wat er is. Zonder oordeel en zonder dat er iets weg moet. Dat is verdorie echt een pittige oefening! Ook leerde ik dat ons brein meer ingericht is op gevaar en ongemak. Dat hebben we gewoon veel beter in de smiezen. Dan al die dingen die er zomaar ongemerkt wèl goed gaan.

Afijn, ineens was er tijd voor andere bezigheden waar ik me al gauw in verloor. Mijn experimentele lamp afmaken bijvoorbeeld….

Beatrijs WindComment
Vleugels
IMG_7780.JPG

Éven vleugels hebben.

Is wat ik Zasja toewenste op een ondraaglijk spannend moment.

Ze vond het een heerlijk idee, maar dan liefst ook met haar favoriete paard dat zo belangrijk was in deze periode. En voor ik het wist was er een hoop overleg tussen Linda, de verzorgster van het paard , Zasja en mij over waar dan en wanneer en vooral hoe…..

De oktoberzon lonkte. Het bos fluisterde ons bij binnenkomst toe: “dit wordt een bijzondere middag.” Ik had expres geen enkele verwachting klaargestoomd. Ik zou wel zien of het paard er zin in had en dan zou alles vanzelf volgen.

Voorzichtig liet Linda hem wennen aan die rare witte dingen die straks ook achter zijn hoofd heen en weer zouden gaan. Djarra werd er niet koud of warm van, snuffelde een beetje en vond het allemaal best.

Zasja ging op hem zitten en ik deed haar behoedzaam de vleugels aan. Iedereen een beetje onwennig. Toen begon Zasja te zingen en ontspanden we. Ik maakte de foto hierboven en nog een paar.

Daarna zochten we een plek in de zon. Na een beetje heen en weer geschuifel en zoeken naar de juiste lichtval binnen het geduld van Djarra kon ik een aantal geslaagde foto’s maken. Ik blij.

Zasja blij. Linda blij en Djarra blij dat het weer klaar was.

Teruglopend troffen we Hilde met haar twee hondjes op een bospaadje, die alles gezien en gefilmd had. “Net een sprookje”, zei ze. Het bos had gelijk gehad. Het was een bijzondere middag geweest.

IMG_7813.jpg
Beatrijs Wind
Compassie, o yeah!
YKRA4224.JPG

Net terug van een eerste bijeenkomst over Compassie. Ik zoek woorden om te beschrijven wat het teweegbracht. Opgeschud, losgetrild, nieuwe kantjes ontdekt. Om een hoekje gekeken van wat ik dacht dat ik toch eigenlijk al lang wist.

Ik dacht al te weten waarover het ging, er leek weinig nieuws in het eerste hoofdstuk dat ik al doorgebladerd had. Ik wilde zonder al te veel verwachtingen er in stappen maar met de notie dat ik wel zo ongeveer wist hoe het zat. Zodra ik daadwerkelijk instapte merkte ik dat er allerlei gebieden zich begonnen te roeren, in beweging kwamen en al gauw over het randje stroomden.

Ja, hè, wat had je dan gedacht? :-)

Het is ongelooflijk komisch hoe je jezelf toch iedere keer weer zo grandioos bij de neus kunt nemen.

Het horen van de vertelde informatie deed subtiel iets anders dan de vooraf al gelezen tekst. Dit is mede te danken aan de vrolijk nuchtere persoonlijkheid van Ingrid van Dijk, van Beddingwerk die de cursus geeft. Haar openheid en haar bereidheid ook een kijkje in eigen keuken te geven is verfrissend en uitnodigend. We all suffer from the same shit.

En wat een ruimte geeft dat om al die verborgen inside-shit te delen met mensen die je nog nauwelijks kent. Ik realiseerde me dat ze vertrouwder werden omdát ik mezelf opener en dus kwetsbaarder opstelde.

De laatste oefening gaf weer een verrassend inzicht. Over een prettige, veilige plek waar je in gedachten naar toe kunt gaan. En dat die plek ook blij kan zijn met jou. Totaal nieuwe gedachte. Dank je wel Ingrid, ik kijk uit naar volgende week.

Beatrijs WindComment
De eerste van de Zuilense Salons
beeld: Werner Claessens

beeld: Werner Claessens

Pfjoe! De eerste van de Zuilense Salons zit erop. Ik zit aan tafel na te genieten. Er staan nog wat glazen en een restje bier. Alle schalen zijn schoon op gegaan. In mijn hoofd gonzen de gesprekken na. Wat een rijke avond!

Ik liet een korte film zien van Mendel Hardeman en Susanne Dick. Die vertelde over hun grootse onderneming: het maken van de documentaire De Zee van Pelgrim Antonio. En vooral hoe het daarna verder ging. Hoe breng je iets dat je zó lief is in de wereld? Hoe hou je het zo simpel mogelijk, werkbaar, én effectief? Zodat je wens om ervan te leven werkelijkheid kan worden? En je de mensen die je portretteert écht recht kunt doen.

Omdat we in klein gezelschap waren was er ruimte genoeg om uitgebreid naar elkaar te kunnen luisteren. Naar aanleiding van de vraag: ‘wat roept het op?’ schreven en deelden we onze gedachten. Veel herkenning bij de kunstenaars in het gezelschap, en verwondering en nieuwsgierigheid bij de gast uit het zakenleven. Naast die gezamenlijke herkenning ook veel verschillende perspectieven die allemaal weer nieuwe inzichten boden. Een gast verwoordde wat ik zelf wel dacht maar niet zo duidelijk had durven uitspreken: '“Wauw! Wat een moed om zo iets groots te durven dromen, ook al weet je nog nauwelijks iets van de details, en om daar gewoon achteraan te gaan. En hoe is dat in mijn leven nu? Durf ik datgene wat het diepst in mijn ziel leeft met de wereld te delen?”

Een mooie avond dus, waarvan ik hoop dat er vele zullen volgen. Waarin de aanwezigen elkaar kunnen inspireren, elkaar wellicht vinden in een gezamenlijk aan te gaan project, of gewoon genieten van hetgene dat gezongen, verteld en getoond wordt.

Volgende week Leonie Hulsebosch

Beatrijs Wind
Inspiratie op televisie

Ik keek Zomergasten terug en werd getrakteerd op meteen een hele interessante gast. Romana Vrede. Tsjonge wat spat er een power van het scherm als die vrouw aan het woord is! En haar kwetsbaarheid was ook ontroerend. Was het met zoveel dingen met haar eens!

Haar situatie met haar zoon Charlie deed mij denken aan hoe ik steeds verder meegroei met mijn broer met Down en autisme. Zijn niet- of nauwelijks verstaanbaar praten. Mijn heen-en-weer gestuiter tussen helemaal betrokken zijn en de liefde vóelen stromen, en aan de andere kant soms menen in een ander zonnestelsel te zitten. Ok, dat kan ook met 'gewone' mensen maar deze communicatiehobbel vergt toch heel wat anders of meer van je.

En dan het gesprek over de witheid van heel wat omgevingen. Nog steeds! Nog steeds de ietwat onhandige beweging waarmee wij witte mensen ons afvragen, O ja? Is dat zo? De ongelooflijke arrogantie eigenlijk die achter deze onwetendheid schuilt.

Nu is het belangrijk  om 1. mij  niet te afficheren als iemand die het allemaal wél goed doet. Ik heb me heel lang geleden al eens geschokt gerealiseerd dat ik in dagelijkse dingen ook oppervlakkig onbewust racistisch kan reageren. Als in een reflex. En dát maakt dan weer een tikje bewuster.

en 2. om te kijken wat je in je eigen simpele leven zou kunnen doen om dat een beetje te veranderen. Mijn werk aan de Zwarte Madonna's zie ik deels los hiervan, omdat het wel gaat om kleur maar niet persé om ras. De zwarte figuren appelleren aan een oeroud principe van vrouwelijke spiritualiteit toen zij letterlijk veel minder zichtbaar was. Als moeder aarde en in vele gedaanten meer was zij aanwezig in het dagelijks leven maar niet zoals  de latere goden in het patriarchaat die veel meer vorm aannamen en veel meer los kwamen te staan van hun natuurlijke omgeving. Ik blijf aan de Zwarte Madonna's werken en hoop het zevental een dag te voltooien

Op een ander vlak ga ik er ook mee aan de slag. Omdat ik zin heb in het uitbouwen van de Eco-Drama's zoals ik ze inmiddels ben gaan noemen, de landschappen in een fles met personages -die-iets-meemaken-, was ik laatst weer op zoek naar nieuwe figuurtjes. Later besefte ik dat ook daar geen zwart persoon te vinden is. Gewoon níet. Wat toch heel raar is. Omdat het voortborduurt op de jaren vijftig? Dus?

Ik deelde mijn onderzoek met Romana, maar begrijpelijk heeft ze het veel te druk om mee te werken. Nu ga ik dus een andere manier verzinnen om poppetjes of foto's te verzamelen van mensen van kleur. Gewoon om het beeld te verruimen en te verrijken. Is er iemand wiens foto ik mag gebruiken?

IMG_6695.JPG
Beatrijs WindComment
Wanneer ben je begonnen?

Wanneer begin je nou echt? Terwijl je eigenlijk al láng begonnen bent. Met wat je doet, met wie je bent.....

Al 3 maanden werk ik aan deze site die nu eens helemaal zou moeten samenvallen met wie ik ben en wat ik doe. Ik schiet al in de lach nu ik dit schrijf.

Want het is gewoon niet te doen.

Er komen dingen bij en er gaan dingen af. Nieuwe hele kleine priegeltjes groeien langzaam uit tot... iets...... iets dat zomaar ineens gewoon bestaat. Zoals Poskuns, dat nu zijn 5e jaar is ingegaan. Zomaar!

Andere dingen worden gekoesterd en gepamperd en bewierookt en desalniettemin blazen ze langzaam hun laatste adem uit in mijn armen, zoals de troostgewaden.

Het labyrint komt er aan en zou zomaar van alles met zich mee kunnen spiralen.

Opnieuw ben ik begonnen met tekenles in hele kleine setting.....

Het vloeit en meandert, en af en toe zit het ook muurvast in taai wier dat geen enkele behoefte heeft om los te laten. Pas als ik loslaat, is er weer beweging mogelijk. Vooruit, of achteruit :-)

Beatrijs WindComment